Gastfotograaf | René Wolf ~ Het fotograferen van een aantal supercells boven de Amerikaanse vlaktes is een droom

Door | 11.8.15 Laat een reactie achter
Mijn naam is René Wolf, 53 jaar, woonachtig in Enschede en werkzaam in het Nanolab van de Universiteit Twente. Al van kinds af heb ik foto’s gemaakt. Meestal waren dat de bekende vakantiefoto’s en foto’s tijdens uitstapjes en wandelingen in de natuur. Het is pas van de laatste 10 jaar dat ik mij meer verdiept heb ik de techniek van het fotograferen in plaats van het indrukken van de ontspanknop. Ik fotografeer voornamelijk als vrijetijdsbesteding. Zo af en toe maak ik wel eens een serie in opdracht of op verzoek.



Tot een paar jaar geleden bleef het fotograferen nog steeds bij de vakantie, uitstapjes en een objecten in de omgeving. Op een gegeven moment ben ik mij toe gaan leggen op het fotograferen van modelbouwwerk en modeltreinen in het bijzonder. Dit is speciale tak van sport die redelijk te vergelijken valt met macrofotografie als het gaat om scherptediepte. De beperkte scherptediepte van het fotograferen van kleine afstand en de verschillende soorten lichtbronnen die je hierbij tegenkomt vormen en leuke uitdaging naast het maken van een goede compositie. Zeker als je niet met een set studiolampen werkt.


De laatste jaren ben ik mij meer toe gaan leggen op het fotograferen van evenementen en gebeurtenissen. Het leuke hiervan vind ik dat je, je als fotograaf vooral moet aanpassen aan de omstandigheden en wat er gebeurt en gaat gebeuren. De gezichten van mensen en hun reacties maken dan de foto. Daar moet je ook alert op zijn en niet alleen het evenement. De foto’s van publiek maak ik zowel opvallend als onopvallend. Het is leuk om te zien hoe mensen bij evenementen reageren als de camera op ze gericht wordt. Een korte glimlach of oogcontact maakt al snel duidelijk of ze het goed vinden of niet. In een aantal gevallen levert het ook een spontane pose op en dat werkt kennelijk aanstekelijk op de andere aanwezigen. Het zijn vooral de spontane blikken die mooie plaatjes opleven. Het regisseren van een pose laat ik meestal achterweg. Ik ga liever voor registreren. De fotoserie wordt dan meer een nieuwsverslag.



Naast het fotograferen voor mijn eigen verzameling maak ik bij gelegenheid ook fotoreportages voor RTV Oost en zo nu en dan voor een non-profit organisatie. Op zich hoef ik geen geld te verdienen met het fotograferen. Als het voor mij een mooie ervaring oplevert en ik foto’s kan maken die anders niet mogelijk zijn en zolang het geen commerciële partij betreft is een financiële vergoeding buiten de onkosten om niet nodig.

Tussen de bedrijven door en vaak vanaf de zolder maak ik zo nu en dan foto’s van imposante wolkenluchten en de zonsondergang. Helaas is de plaats waar ik woon niet ideaal voor fraaie vergezichten met een spectaculaire lucht maar het levert zo nu en dan toch een leuk plaatje op.


Op het moment werk ik met een Canon 70D meestal in combinatie met een Canon 15-85mm EF-s f/3.5-5.6 IS USM. Dit vind ik een er prettig bereik, vooral bij evenementen en voor het werk op de korte afstand. Voor het langeafstandswerk en de nauwe close-ups maak ik gebruik van een Tamron 70-300mm f/4-5.6 telelens. Daarnaast heb ik nog wat ouder lenzen w.o. een 60mm macrolens en de 50mm f/1.8 “plastic fantastic” voor een mooie DOF en bokeh.

Alles wordt geschoten in RAW en ondergaat altijd een behandeling met Lightroom. Dit programma werkt erg snel bij grote series foto’s. In de meeste gevallen blijft de bewerking beperkt tot de belichting, kleurcorrectie en het rechtzetten van de horizon. In een aantal gevallen pas ik ook de uitsnede en beeldverhouding aan om de foto mooier gevuld te krijgen. Vanuit het fotograferen tijdens evenementen ben ik ook meer straatfotografie gaan bedrijven. De meeste straatfoto’s zet ik om naar zwart-wit waarbij ik de voorkeur geef aan een groot dynamisch bereik van de grijstinten waardoor details duidelijk zichtbaar zijn. Voor die enkele foto die meer aanpassing vraagt schakel ik over op Photoshop.



Fotograferen geeft mij een leuke vrijetijdsbesteding waardoor je anders gaat kijken naar de wereld om je heen. Ik zie hierdoor juist meer mooie dingen in het leven die eigenlijk heel gewoon zijn. Dat mooie, de schoonheid en de sfeer is ook hetgeen ik wil weergeven in de foto’s. Of dat nou een mooi gebouw, modelbouwwerk of een mooi of opmerkelijke persoon is maakt mij niet uit.

Op de vraag wat de mooiste foto is die ik gemaakt heb of waar ik het meest trots op ben kan ik maar moeilijk een antwoord vinden. Jarenlang ben ik trots geweest op een foto van de zonsondergang aan het strand in Florida. De foto stamt nog uit mijn analoge snapshot tijdperk waarin ik als je nu terugkijkt niet echt bijzondere foto’s maakte en je ze ook niet altijd even goed kon nabewerken. Het mooiste vind ik toch nog die foto’s waarop je de blik en het plezier van mensen ziet zoals het meisje met de opstaande en opgeladen haren of die van “opa en kleinzoon” die duidelijk genieten van een modeltrein of de vrouw die vol belangstelling naar een modelbouwwerkje kijkt.





Een deel van de foto’s wil ik niet alleen voor mijzelf houden. Die publiceer ik op een eigen website. Dat is eigenlijk een blog met de verschillende series die ik op Flickr heb geplaatst. De blog is te bereiken via www.rwfoto.nl De series staan op Flickr Vanuit de blog en Flickr deel ik ze dan nog op Facebook en Twitter Ooit hoop ik hier nog eens een serie mooie beelden van het Noorderlicht te plaatsen. Ook het fotograferen van een aantal supercells boven de Amerikaanse vlaktes is een droom. Of die ooit uitkomt…… Dat moet je maar bekijken op de website.
Nieuwer bericht Ouder bericht

0 reacties: